DEFINICJA
Tlenoterapia bierna jest podstawowym postępowaniem leczniczym zarówno w ostrej, jak i przewlekłej niewydolności oddechowej. Jej celem jest zwiększenie stężenia tlenu w pęcherzykach płucnych, co ma poprawić wysycenie hemoglobiny tlenem i jego dowóz do tkanek, aby zapobiec przemianom beztlenowym, które wiodą do kwasicy oraz innym następstwom niedotlenienia.

WSKAZANIA
Przewlekłe leczenie tlenem w postaci tzw. domowego leczenia tlenem (DLT) jest stosowane w wielu jednostkach chorobowych prowadzących do przewlekłej niewydolności oddechowej - najczęściej POCHP, rozstrzenie oskrzeli, włóknienie płuc, mukowiscydoza, jak również w niektórych przypadkach niewydolności krążenia i zaawansowanych chorób nowotworowych.
Jednak tylko u chorych na POCHP z prężnością tlenu w badaniu gazometrycznym poniżej 55mmHg udowodniono, że przedłuża ono życie pod warunkiem stosowania dłużej niż 15 godzin dziennie. Ponadto poprawia u nich czynność ośrodkowego układu nerwowego, wydolność wysiłkową, hamuje rozwój nadciśnienia płucnego oraz zmniejsza częstość hospitalizacji.
U pozostałych chorych nie wpływa na długość życia, ale może poprawić jego komfort np. przez zmniejszenie uczucia duszności.

METODA
W domowym leczeniu tlenem (DLT) stosuje się najczęściej koncentratory tlenu, które zagęszczają tlen z powietrza i dostarczają go w sposób ciągły choremu przez przewody i maskę twarzową lub tzw wąsy – cienkie przewody umieszczone w nosie. Pacjent może korzystać z przewodów tlenowych o długości do 12 m, co pozwala poruszać się na niewielkiej przestrzeni.
Dostępne są również koncentratory przenośne, urządzenia wytwarzające tlen z powietrza atmosferycznego, zasilane baterią, z którymi można poruszać się poza obrębem mieszkania oraz koncentratory umożliwiające napełnianie małych przenośnych butli.